Latest Entries

Bezoek speciaal voor Ursula

Vandaag was een oud medewerker en vriendin van mijn gastvrouw op bezoek speciaal voor mij. Ze praten over me wat ik hier doe, wat het effect is op degene die naar mij kijkt en wat mijn blik die persoon doet. Ik kan helaas niet mee praten. Zenden doe ik wel en de signalen worden opgepakt. Die bezoeker geeft een energie en een warmte heerlijk om te zien hoe ook de gastvrouw daarin meegaat en zichzelf laat zien.

Vooral de hand op mijn buik intrigeert de bezoeker wat doet die daar, is het mijn hand is het iemand die achter mij staat die me ondersteunt. Dat is aan de kijker zelf, ik weet het.
Ikzelf heb dat steuntje af en toe nodig, net als ik nu de steunpilaar, de coach van mijn gastvrouw ben.

Samen zochten ze in mijn garderobe naar een andere outfit. De rode jurk moest erin blijven, passie, liefde waardering, heftig daar houden ze allebei van. Dus wat er over heen? Nog steeds blijven de handen belangrijk. Ze pakken het shirt met mijn handen in de zij. Ik heb nu 4 handen en nu zijn het zeer zeker mijn handen. De steun in de rug is steeds minder belangrijk, daarom in de zij die handen ik sta hier, ik ben mooi, intelligent en weet wat er gaande is.

Ik voel me steeds meer op m’n gemak hier in de kamer. De meeste kennen me wel en de blikken met vraagtekens zijn verdwenen. Er is veel aanloop omdat de secretaresse van de afdeling bij ons op de kamer zit. Vanaf heden ook de radio aan, zorgt ook voor gezelligheid en de nodige arbeidsvitamine.

Dinsdag 19 mei

Hier is alles weer normaal. Weer hele leuke reacties gehad op mijn aanwezigheid. De uitleg is er nu bij geplakt en de heren vinden het wel leuk om aan m’n kleren te zitten. Doen ze niet bij mijn kamergenootjes trouwens. Ze schrikken wel als verteld wordt dat ik net als alle andere vrouwen naakt ben worden ze gelijk nieuwsgierig, maar schrikt ook weer af. Rare kerels, begrijp best dat mijn gastvrouw het soms helemaal gehad heeft met die kereld

Een van de heren werd helemaal enthousiast over me over mijn vrouw zijn en dat het goed was dat de gastvrouw zelfs hier op dit mannen bedrijf aan zo iets mee deed en op en top vrouw blijft. Ze moest wel even slikken begreep de diepe betekenis er niet helemaal van. Of zou hij gedachte kunnen lezen en door hebben dat ze zich eigenlijk niet zo thuis voelt op deze afdeling. Denk dat ik haar kan helpen, maar moet ze wel luisteren naar mijn raad en ondersteuning die ik kan geven. Niet zo verlegen zijn.

ursula

Zo had ik gevraagd of ze wilde trakteren vanwege mijn aanwezigheid in de eerste meeting op haar kamer. Dat is ze helemaal vergeten slechte zaak beloof je wat en dan gebeurt het niet. Ik kan helaas niet zelf naar de winkel wandelen. Dat is eigenlijk wel moeilijk om afhankelijk te zijn van iemand anders.  Ook zou ik mee doen met die vergadering is ze ook helemaal vergeten, werd niet eens voorgesteld. Volgende keer wordt me beloofd ja ja, vandaag ook weer niets in huis gehaald. 

Het is stil op de kamer wordt hard gewerkt, de gastvrouw moet haar beoordelingsgesprek voorbereiden zie dat het moeilijk is en dat ze meer aandacht aan mij besteed dan dat zou moeten op dit moment.

Hemelvaart en helemaal alleen

Goh was maar saai en alleen het lange weekend. Iedereen vrij vanwege de hemelvaart en helemaal geen gedoe, geloop, gepraat en  gesprekken op de gang en in de kamer. Onze kamer 4 vrouwen incl. mezelf is tot “Hen house”om gedoopt. Zo’n kippenhok is het hier helemaal niet . Alhoewel ik de vierde kamergenoot nog niet heb ontmoet.
Ik voelde wel dat er diverse keren op afstand aan me gedacht werd of ik het toch een beetje naar m’n zin had. Uitzicht een rokende schoorsteen en vieze grauwe ramen alles is grijs. Gelukkig scheen het zonnetje wel en dat was wel prettig lijkt alles een stuk vrolijker. Ben blij als het straks weer maandag is en iedereen er weer is.

Hectiek

Ik ben getuige geweest van een hectische paar dagen. Schietpartijen, brand, overvallen maar ook boze ondernemers, teleurgestelde bewoners en verdrietige ambtenaren. Wat gebeurt er veel in zo’n week! Ik kon het amper bijhouden. Het  is een komen en gaan van mensen, telefoons, mails. Dingen moeten altijd snel. Overal is haast bij. Geen dag loopt zoals zoals van te voren bedacht. Spannend, dat wel, maar ook veel. Soms moeten lastige beslissingen genomen worden in een split-second. Soms wordt daar lang over gesproken, maar soms ook niet. Soms durven ambtenaren geen duidelijk advies te geven aan de bestuurder. En anderen vinden weer dat de bestuurder zich er teveel mee bemoeid. Veel van de beslissingen die genomen worden gaan op intuitie. Zo werkt dat dus, in de machinekamer van de lokale politiek. Mensen werken hard, dat valt me op. Ze zijn betrokken, ze hebben ingewikkeld werk. Eenduidige antwoorden zijn er maar zelden. Mooi werk, bestuurder zijn, maar ook wel eens eenzaam. Soms is het te druk en dan gaat de deur dicht, om de buitenwereld heel even buiten te houden..Dat begrijp ik wel.

Duizelig

Sociale wijkteams, proeftuinen, integrale aanpak, Samen Doen, praktijktesten.. het duizelt me een beetje. Afgelopen week was het een komen en gaan van mensen. Veel mensen aan tafel. Veel mensen die met elkaar grip proberen te krijgen op hele ingewikkelde problemen. Ze zijn er druk mee. Mij duizelde het wel. Ik dacht nog, zijn al die mensen wel nodig? Maar langzaamaan begreep ik dat ze zich aan het voorbereiden zijn op een hele ingewikkelde klus. De gemeente wordt verantwoordelijk voor de jeugdzorg, en andere zorgtaken. Ze zijn er een beetje zenuwachtig over. Bang om het niet goed te doen. Het lijkt wel of ze de werkelijkheid willen vangen in een perfect organisatie plaatje. Zou dat wel kunnen? Martien vind het lastig, dat kan ik wel zien. Want als je weet dat je de werkelijkheid niet perfect kunt organiseren, maar je bent wel verantwoordelijk, hoe doe je dat dan?

Vonne@Martien

Vonne@Martien

Aangekomen bij Stadsdeel West. De bodes van het Stadsdeel vonden het reuzeleuk mij naakt door de gang te loodsen. Zelf vond ik het wel vervelend dat ik mijn onderbroek vergeten was. Gelukkig hebben ze er een voor me geknipt. Ik ben het gesprek van de gang. Vandaag kwamen er al direct een paar mensen kijken en vragen wie ik ben en waarom ik hier sta. Ze vinden het wel leuk en spannend. Vooral de vrouwen, die willen ook direct aan mijn kleren zitten. Ik geloof wel dat ik op het juiste moment kom, er is hier van alles aan de hand. Mensen zijn een onrustig over de grote reorganisatie van de stad. Ze weten niet wat hun functie precies gaat worden. Ze willen erover praten. Ze vinden het geloof ik wel fijn dat ik er ben om over hun schouder mee te kijken en hun zorgen te delen. Op mijn eerste dag al hoorde ik twee mensen vertellen dat ze naar een andere functie gaan. Ik ben benieuwd hoeveel dat er zijn als ik over twee weken weer wegga.

Silvia @Annelies

Giegelende mannen

De plek waar ik me bevind is vandaag het beste te vergelijken met de kamer van een dokter die zijn spreekuur houdt…wat een dynamiek. Het is een komen en gaan van mensen. Er vinden vandaag serieuze gesprekken plaats. Sollicitanten melden zich, anderen krijgen een afwijzing te verwerken. Het nieuwe computersysteem wordt geupdate waarbij de afdeling zo maar 1 uur plat ligt. Lastig voor een kritische afdeling.

Het valt me op dat vrijwel iedereen die hier werkt erg direct is. Je hoeft niet te raden hoe het met iemand gaat. Ik mag dat wel. Alhoewel het soms ook wel eens wat tactvoller kan. Het verspilt in ieder geval geen tijd. Want tijd is hier kostbaar. Dat wist ik al.

Een medewerker met wie een gesprek gepland staat over het niet nakomen van afspraken en hierover een aanvaring heeft gehad met haar teamleider meldt zich. Ik breek het ijs. Ze is één van de eerste die oprecht de diepere betekenis van mijn aanwezigheid probeert te snappen. Ze geeft me meteen feedback en wisselt het kettinkje wat ik deze week gekregen heb. “Ik zie aan je dat het niet bij je past, kom maar, ik help je wel”. Het maakt dat ik op een onverwachte manier onderdeel ben geworden van dit gesprek, waar deze medewerker overduidelijk tegenop zag. Aan het eind vat ze zelf samen wat er is afgesproken om daar aan toe te voegen: “Ik denk dat Silvia het wel een goed gesprek vond, tussen twee krachtige vrouwen die weten wat ze willen, maar vandaag goede afspraken hebben gemaakt”. Annelies moet lachen en beaamt de conclusie.

Ik merk dat ik een prettige afwisseling ben op alle deadlines die gehaald moeten worden, uitdagingen die gemanaged moeten worden en overvolle agenda’s van een ieder. Blijkbaar heb ik het vermogen om mensen even stil te laten staan bij iets anders. Weg uit de drukte. Ze prikkelen met iets wat men niet kent.

Giechelende mannen in een wit jas. Met vier man sterk komen ze naar mij kijken. Dokters. Zouden toch wel wat gewend moeten zijn. Zoals altijd ben ik netjes gekleed. Eentje probeert te kijken wat er zich onder mijn kleding bevindt.
Ik kijk ze aan. Dat kan ik goed. Waar ze ook staan in de kamer, ik kijk ze recht in de ogen aan. Ze weten overduidelijk niet goed wat ze met me moeten. Toch bijzonder. Allemaal meer gestudeerd dan gemiddeld maar dit is toch echt te ingewikkeld voor ze. 1-0 voor mij.

Goede voornemens

Mijn medebewoner heeft geen goede voornemens zegt ze tegen iedereen. “Waarom iets voornemen als je het ook gewoon meteen kunt doen?” Praktisch type. Veel energie.

Halverwege de dag begint ze tegen me te praten. Ze legt de telefoon neer, haar mond vol met een boterham en ondertussen blind typend, : “tja, dit doe ik normaal nooit…het ziet er misschien een beetje chaotisch uit. Ik probeer normaal gesproken echt wel even tijd te nemen om fatsoenlijk te eten. Eten moet je toch, dan kan je er maar beter iets van maken. Maar vandaag lukt het me niet. Tis niet zo dat ik dit altijd zo doe hoor. Ik weet heus wel dat dit niet gezond is zo”. Ik kijk haar begrijpend aan en ze schiet in de lach. “Jij hebt makkelijk praten, jij hoeft alleen maar te kijken wat hier gebeurt”.

Vandaag 2 sollicitanten. Ik hoor haar zeggen: “Excuses, er kijkt nog iemand mee met het gesprek, ik neem aan dat je dat geen probleem vind”. Sollicitant 1 begrijpt er niets van en voelt zich er zeer ongemakkelijk bij. Ze stelt geen vragen en ziet er al helemaal de lol niet van in. Ik wel. En ik denk hetzelfde als mijn medebewoner, we geven elkaar een knipoog : niet aannemen. Hier moet je out of the box kunnen denken. Omgaan met onverwachte situaties. Mijn aanwezigheid hier begint zijn vruchten af te werpen.



Copyright © 2011–2018. All rights reserved.

RSS Feed. project by cmunz using wordpress and modern clix