Latest Entries

Echt weg

Nu ben ik dan echt weg. Margot heeft de chauffeur nog even geholpen met de kist op de vrachtauto te krijgen en zwaaide me uit.

Dit keer ging het voor de chauffeur wat eenvoudiger dan toen ik gebracht werd. De chauffeur wist het te vinden en toegangsverlening had ook gelukkig het juiste adres opgegeven. it keer geen eindeloos gewaal over het terrein begreep ik.

Tot ziens en sterkte en plezier met de volgende projecten. Benieuwd waar ik nu weer naar toe ga.

 

Vertrek

Het is alweer maandag 8 juni en ik lig braaf te wachten in m’n kamertje tot ik wordt opgehaald. Hoe zou het op de kamer zijn? De dames zeiden al dat het jammer is, geen observaties meer, geen gesprekken meer wat ik daar nou doe als ik weg ben en helemaal belangrijk geen kleur meer. Een kale witte muur die nu de kamer inkijkt.

Ze gingen wel iets bedenken om wat meer kleur te brengen in die kamer. Mijn gastvrouw is helemaal een beetje verdrietig, nam donderdag nog speciaal de tijd om wat van mijn andere kleren uit de kast te halen, maar rood was gewoon het allermooiste.

Alles wat rood is, is aangetrokken behalve de jas dan. Met 30 graden in de kamer trok ze me toch echt niet de rode winterjas aan. Heerlijke temperatuur vonden mijn kamergenoten.Op het einde had ik opeens 5 handen.  Drie handen houden me vast. Heb ik ook wel een beetje nodig. Ik heb wel vaker gereisd, maar afscheid nemen doet toch een pijn.

Vrijdagochtend kwam een kennis van mijn gastvrouw langs en die had eindelijk wel geluisterd, koekjes ter afscheid uit naam van mij.  Zij wilde me live zien op kantoor. Foto’s had ze natuurlijk wel gezien, maar dat is toch anders. Zij was degene die Margot er op geattendeerd had om mee te doen met dit project en ik ben er ook blij om, want het was erg gezellig hier op de kamer, soms wat stilletjes omdat er zo veel vrije dagen waren, maar over het algemeen wel druk en veel aanloop dankzij een van de kamergenootjes. Ik heb veel geleerd en denk de gastvrouw ook wel. Samen hebben we aan deze blog gewerkt en al schrijvende zijn er toch wat dingen naar boven gekomen waar zij nooit aan gedacht had.

De terugweg naar mijn reiskamertje was wel weer anders. ‘s middags kwam een andere vriendin van de gastvrouw langs om te helpen met inpakken. Ze dachten slim te zijn mij in de kleren te transporteren. Helaas vlak voor de deur van één van de heren vielen alle kleren af en stond ik in vol ornaat voor zijn kamer. Geschokt was hij (en ik ook wel) wel eventjes, maar gelukkig was er snel een doek en was ik weer braaf bedekt. Voelde wel wat prettiger. Dat gesjouw tussentijds is wat vervelend voel me dan wel bezwaard dat ik zo zwaar en groot ben. Maar ja niets aan te doen even zweten en dan lig ik weer netjes. Gelukkig konden de koekjes de man weer geruststellen.

Leuk project en ben erg benieuwd wat er verder gaat gebeuren. Zou willen dat ze mij op de hoogte houdt met wat daar op die kamer gebeurt en hoe het verder met haar zal gaan.

Bezoek speciaal voor Ursula

Vandaag was een oud medewerker en vriendin van mijn gastvrouw op bezoek speciaal voor mij. Ze praten over me wat ik hier doe, wat het effect is op degene die naar mij kijkt en wat mijn blik die persoon doet. Ik kan helaas niet mee praten. Zenden doe ik wel en de signalen worden opgepakt. Die bezoeker geeft een energie en een warmte heerlijk om te zien hoe ook de gastvrouw daarin meegaat en zichzelf laat zien.

Vooral de hand op mijn buik intrigeert de bezoeker wat doet die daar, is het mijn hand is het iemand die achter mij staat die me ondersteunt. Dat is aan de kijker zelf, ik weet het.
Ikzelf heb dat steuntje af en toe nodig, net als ik nu de steunpilaar, de coach van mijn gastvrouw ben.

Samen zochten ze in mijn garderobe naar een andere outfit. De rode jurk moest erin blijven, passie, liefde waardering, heftig daar houden ze allebei van. Dus wat er over heen? Nog steeds blijven de handen belangrijk. Ze pakken het shirt met mijn handen in de zij. Ik heb nu 4 handen en nu zijn het zeer zeker mijn handen. De steun in de rug is steeds minder belangrijk, daarom in de zij die handen ik sta hier, ik ben mooi, intelligent en weet wat er gaande is.

Ik voel me steeds meer op m’n gemak hier in de kamer. De meeste kennen me wel en de blikken met vraagtekens zijn verdwenen. Er is veel aanloop omdat de secretaresse van de afdeling bij ons op de kamer zit. Vanaf heden ook de radio aan, zorgt ook voor gezelligheid en de nodige arbeidsvitamine.

Dinsdag 19 mei

Hier is alles weer normaal. Weer hele leuke reacties gehad op mijn aanwezigheid. De uitleg is er nu bij geplakt en de heren vinden het wel leuk om aan m’n kleren te zitten. Doen ze niet bij mijn kamergenootjes trouwens. Ze schrikken wel als verteld wordt dat ik net als alle andere vrouwen naakt ben worden ze gelijk nieuwsgierig, maar schrikt ook weer af. Rare kerels, begrijp best dat mijn gastvrouw het soms helemaal gehad heeft met die kereld

Een van de heren werd helemaal enthousiast over me over mijn vrouw zijn en dat het goed was dat de gastvrouw zelfs hier op dit mannen bedrijf aan zo iets mee deed en op en top vrouw blijft. Ze moest wel even slikken begreep de diepe betekenis er niet helemaal van. Of zou hij gedachte kunnen lezen en door hebben dat ze zich eigenlijk niet zo thuis voelt op deze afdeling. Denk dat ik haar kan helpen, maar moet ze wel luisteren naar mijn raad en ondersteuning die ik kan geven. Niet zo verlegen zijn.

ursula

Zo had ik gevraagd of ze wilde trakteren vanwege mijn aanwezigheid in de eerste meeting op haar kamer. Dat is ze helemaal vergeten slechte zaak beloof je wat en dan gebeurt het niet. Ik kan helaas niet zelf naar de winkel wandelen. Dat is eigenlijk wel moeilijk om afhankelijk te zijn van iemand anders.  Ook zou ik mee doen met die vergadering is ze ook helemaal vergeten, werd niet eens voorgesteld. Volgende keer wordt me beloofd ja ja, vandaag ook weer niets in huis gehaald. 

Het is stil op de kamer wordt hard gewerkt, de gastvrouw moet haar beoordelingsgesprek voorbereiden zie dat het moeilijk is en dat ze meer aandacht aan mij besteed dan dat zou moeten op dit moment.

Hemelvaart en helemaal alleen

Goh was maar saai en alleen het lange weekend. Iedereen vrij vanwege de hemelvaart en helemaal geen gedoe, geloop, gepraat en  gesprekken op de gang en in de kamer. Onze kamer 4 vrouwen incl. mezelf is tot “Hen house”om gedoopt. Zo’n kippenhok is het hier helemaal niet . Alhoewel ik de vierde kamergenoot nog niet heb ontmoet.
Ik voelde wel dat er diverse keren op afstand aan me gedacht werd of ik het toch een beetje naar m’n zin had. Uitzicht een rokende schoorsteen en vieze grauwe ramen alles is grijs. Gelukkig scheen het zonnetje wel en dat was wel prettig lijkt alles een stuk vrolijker. Ben blij als het straks weer maandag is en iedereen er weer is.

Hectiek

Ik ben getuige geweest van een hectische paar dagen. Schietpartijen, brand, overvallen maar ook boze ondernemers, teleurgestelde bewoners en verdrietige ambtenaren. Wat gebeurt er veel in zo’n week! Ik kon het amper bijhouden. Het  is een komen en gaan van mensen, telefoons, mails. Dingen moeten altijd snel. Overal is haast bij. Geen dag loopt zoals zoals van te voren bedacht. Spannend, dat wel, maar ook veel. Soms moeten lastige beslissingen genomen worden in een split-second. Soms wordt daar lang over gesproken, maar soms ook niet. Soms durven ambtenaren geen duidelijk advies te geven aan de bestuurder. En anderen vinden weer dat de bestuurder zich er teveel mee bemoeid. Veel van de beslissingen die genomen worden gaan op intuitie. Zo werkt dat dus, in de machinekamer van de lokale politiek. Mensen werken hard, dat valt me op. Ze zijn betrokken, ze hebben ingewikkeld werk. Eenduidige antwoorden zijn er maar zelden. Mooi werk, bestuurder zijn, maar ook wel eens eenzaam. Soms is het te druk en dan gaat de deur dicht, om de buitenwereld heel even buiten te houden..Dat begrijp ik wel.

Duizelig

Sociale wijkteams, proeftuinen, integrale aanpak, Samen Doen, praktijktesten.. het duizelt me een beetje. Afgelopen week was het een komen en gaan van mensen. Veel mensen aan tafel. Veel mensen die met elkaar grip proberen te krijgen op hele ingewikkelde problemen. Ze zijn er druk mee. Mij duizelde het wel. Ik dacht nog, zijn al die mensen wel nodig? Maar langzaamaan begreep ik dat ze zich aan het voorbereiden zijn op een hele ingewikkelde klus. De gemeente wordt verantwoordelijk voor de jeugdzorg, en andere zorgtaken. Ze zijn er een beetje zenuwachtig over. Bang om het niet goed te doen. Het lijkt wel of ze de werkelijkheid willen vangen in een perfect organisatie plaatje. Zou dat wel kunnen? Martien vind het lastig, dat kan ik wel zien. Want als je weet dat je de werkelijkheid niet perfect kunt organiseren, maar je bent wel verantwoordelijk, hoe doe je dat dan?

Vonne@Martien

Vonne@Martien

Aangekomen bij Stadsdeel West. De bodes van het Stadsdeel vonden het reuzeleuk mij naakt door de gang te loodsen. Zelf vond ik het wel vervelend dat ik mijn onderbroek vergeten was. Gelukkig hebben ze er een voor me geknipt. Ik ben het gesprek van de gang. Vandaag kwamen er al direct een paar mensen kijken en vragen wie ik ben en waarom ik hier sta. Ze vinden het wel leuk en spannend. Vooral de vrouwen, die willen ook direct aan mijn kleren zitten. Ik geloof wel dat ik op het juiste moment kom, er is hier van alles aan de hand. Mensen zijn een onrustig over de grote reorganisatie van de stad. Ze weten niet wat hun functie precies gaat worden. Ze willen erover praten. Ze vinden het geloof ik wel fijn dat ik er ben om over hun schouder mee te kijken en hun zorgen te delen. Op mijn eerste dag al hoorde ik twee mensen vertellen dat ze naar een andere functie gaan. Ik ben benieuwd hoeveel dat er zijn als ik over twee weken weer wegga.

Silvia @Annelies



Copyright © 2011–2018. All rights reserved.

RSS Feed. project by cmunz using wordpress and modern clix